Honda Prelude: een geslaagde terugkeer met focus op efficiëntie

De Honda (Honda) Prelude, een sportcoupé die door Steve Rogers aan de tand is gevoeld, maakt een opmerkelijke comeback. Dit model, dat in 1978 werd gelanceerd en in 2001 uit productie ging, keert na een kwart eeuw terug als hybride. Onder de motorkap werkt een aandrijflijn met twee elektromotoren en een 2,0-liter benzinemotor, die samen 180 pk leveren. De Prelude sprint in 8,2 seconden van 0 naar 100 km/u en bereikt een topsnelheid van 188 km/u. Het gecombineerde brandstofverbruik bedraagt 4,3 l/100 km, met een CO2-uitstoot van 100 gram per kilometer. De vanafprijs van de Prelude Advance ligt op circa 49.000 euro.

De terugkeer van de Prelude is bijzonder. Zo bijzonder dat een vreemdeling me tien minuten lang aansprak op een supermarktparkeerplaats. Hij zag de auto, was onder de indruk van de vormgeving, maar wist niet welk model het was totdat hij het Prelude-embleem op de achterklep zag. Dit soort nieuwsgierigheid was de hele week dat de Honda in mijn bezit was de norm.

Wat is hier dan het verhaal? Mensen van een bepaalde leeftijd zullen nog nooit van de Prelude hebben gehoord. Honda introduceerde zijn sportcoupé in 1978; het was destijds een indrukwekkende auto en kende een trouwe aanhang totdat het model in 2001 werd uitgefaseerd. Nu, na een kwart eeuw, is hij terug… maar hij is niet helemaal wat hij lijkt.

Dat Honda deze auto heeft gebouwd, gaat in tegen de huidige trend van Chinese SUV’s. Het is een beetje buiten de gebaande paden, maar we moeten het bedrijf een staande ovatie geven voor de moed om dit te doen.

Wat we hier hebben, is een auto waarvan het uiterlijk bedriegt, maar dan op een goede manier. De supercar-achtige vormgeving suggereert dat hij het kan opnemen tegen een Porsche 911, maar in werkelijkheid zou hij in de uitlaatgassen van de Duitser achterblijven, met rijprestaties die niet beter zijn dan die van een snelle gezins-hatchback. Laat dit je echter niet afschrikken; dit blijft een prachtig verhaal.

Verwachtingen en realiteit

Dit is een complexe en verfijnde auto, waarvan het motorvermogen afkomstig is van twee elektromotoren en een 2,0-liter benzinemotor, die samen een bescheiden 180 pk leveren. De vraag die autoliefhebbers stellen, is waarom de Prelude niet de krachtige Type R-motor van de Civic heeft, die wel de strijd met een 911 zou kunnen aangaan?

Kort gezegd past dit niet in Honda’s strategie voor schone lucht en efficiëntie. Zelfs de geweldige Type R is uitgefaseerd naarmate het keurslijf van lage emissies dagelijks strakker wordt.

Desondanks heeft Honda het doel van deze auto niet volledig uit het oog verloren en heeft het enkele karakteristieken van de Type R overgenomen. Het onderstel is in die richting afgestemd, en het stuur- en onderstelsysteem is vrijwel nagebootst, met enkele aanvullende aanpassingen, waaronder verbeterde adaptieve dempers.

Het resultaat is een auto met fantastische wendbaarheid, perfect in balans; precies de auto waarvan je de hele dag zou kunnen genieten op de meest bochtige wegen. De droomauto van de verstandige bestuurder.

Rijgedrag en sensatie

Maar hij is niet snel genoeg? Ik veronderstel van niet voor degenen die een adrenalinestoot eisen wanneer ze het gaspedaal intrappen, maar wat de Prelude mist aan razendsnelle acceleratie wordt gecompenseerd door een behoorlijk koppel voor een pittige inhaalrespons. En is acht seconden naar 100 km/u nu werkelijk zo slecht?

Honda heeft zijn uiterste best gedaan om een beetje sensatie toe te voegen met S+-schakeling. Wanneer geactiveerd, simuleert dit acht virtuele schakelmomenten met passende gesynthetiseerde motorgeluiden die in het interieur worden afgespeeld. Het verbetert de prestaties niet, maar het doet je geloven dat het zo is, naast het feit dat het gewoon voor het plezier is.

De Prelude heeft drie rijmodi, waaronder een comfortstand, maar verwacht daar niet veel van. De wielophanging – of zoals mijn vrouw zei: ‘welke wielophanging?’ – is aan de stevige kant, maar het hinderde mij niet; ik genoot gewoon van de rit.

Interieur en functionaliteit

Het interieur is fraai afgewerkt met hoogwaardige materialen en combineert fysieke knoppen met een centraal aanraakscherm en een digitaal instrumentenpaneel dat veel informatie toont die gemakkelijk te vinden is.

Gewichtsbesparing was een belangrijke factor in de ontwerpopdracht, dus er zijn geen onnodige motoren. Als je de stoel wilt verstellen, doe je dat handmatig, en hetzelfde geldt voor de achterklep.

De Prelude is een vierzits coupé… afhankelijk van de lichaamslengte. Ik ben gemiddeld van lengte en perste me in de achterbank, maar het was moeizaam. Iedereen die langer is, kan het vergeten, niet noodzakelijkerwijs vanwege beperkte beenruimte, maar er is zeer weinig hoofdruimte. De coupé-daklijn is sterk aflopend, en hoewel de grote glazen achterklep een extra centimeter hoofdruimte creëert, is het ongelooflijk krap.

Desondanks grenst de bagageruimte, met neergeklapte rugleuningen, aan enorm. Enkele golfsets, enkele surfplanken, zelfs een volwassen fiets kunnen in de ruimte worden geplaatst, uiteraard niet allemaal tegelijk. Ik had niet verwacht dat deze coupé zo ruim zou zijn.

Zelfs met de gewichtsbesparing is er nog steeds een behoorlijke uitrusting: stoelverwarming, camera’s en sensoren rondom, draadloos opladen, adaptieve grootlichtassistent, sleutelloze toegang en start, enzovoort. En van Honda verwacht je niets minder dan een uitgebreid veiligheidspakket.

De zesde generatie Prelude zal worden gekenmerkt door zijn uitmuntende rijeigenschappen en brandstofzuinigheid, eerder dan door brullende prestaties. Een verbruik van 3,6 l/100 km over een afstand van 766 kilometer is daarbij memorabel. Maar wat te denken van dit om de snelheidsduivels tevreden te houden: een elektrische Prelude?