ELEKTRISCHE AUTO'S

Mercedes VLE: Een gewaagde zet die kan lonen?

Het is zeldzaam dat een veilig, stabiel megaconcern een groot risico neemt. De planning in de auto-industrie wordt vaak in decennia gemeten, niet in maanden. Saaie zaken als kostenprognoses, risicoanalyses en vele lagen interdepartementale memo’s gaan vooraf aan elke technische tekening. Dat de Mercedes VLE, een elektrische luxebus, überhaupt bestaat, is dan ook ongelooflijk. Nog vreemder? Het model komt naar de Verenigde Staten.

Als er ooit een land was waar een bus kon slagen, dan zou dat niet hier zijn, in 2026. Toch heeft Mercedes besloten dat de tijd rijp is om een nieuwe productcategorie aan te boren, en wel met drie versies: de VLE, VLS en VLS Maybach. Allemaal zijn ze volledig elektrisch, gebouwd op gloednieuwe platforms en gedreven door een ambitieuze visie. Hoewel Mercedes aangeeft dat de introductie in de VS pas in 2028 plaatsvindt, reisde ik naar Spanje om de VLE zelf te ervaren.

(Volledige openbaarmaking: Mercedes nodigde mij uit naar Spanje voor de lancering van de VLE en verzorgde mijn hotelovernachting.)

Technische specificaties Mercedes VLE 400 (modeljaar 2028)

De geteste versie van de Mercedes VLE 400 (modeljaar 2028) heeft een geschatte prijs van 121.500 CHF. De aandrijving bestaat uit twee permanente-magneet synchroonmotoren die samen 415 pk en 664 Nm koppel leveren. De energie wordt geleverd door een 115 kWh NMC-accu. De acceleratie van 0 naar 100 km/u duurt 6,4 seconden. De WLTP-actieradius bedraagt 700 kilometer.

De combinatie van “bus” en “luxe” komt zelden voor, en daar is een reden voor. Een bus, zeker de vroegere modellen van Mercedes, staat voor praktische bruikbaarheid, wat haaks staat op het idee van weelderige status. In Amerika is een bus bedoeld voor gezinnen, niet voor hoogwaardig privaat vervoer.

Mercedes begreep dit goed genoeg om de VLE als een luxeproduct te positioneren en te ontwikkelen. Het merk koos voor een volledig nieuw elektrisch busplatform. Vanaf het begin verhoogde Mercedes de structurele stijfheid om geluid, trillingen en hardheid (NVH) te verminderen. De achterwielophanging is compact ontworpen om een volledig vlakke vloer mogelijk te maken. Bovendien is meer geluidsisolatie dan gebruikelijk toegepast, samen met zachte bussen voor een comfortabele rijervaring.

Interieur en infotainmentsysteem

Vervolgens rustte Mercedes de VLE uit volgens de hoge standaarden van het merk. Hoewel de definitieve uitrustingsniveaus voor de VS nog niet vaststaan, lieten vertegenwoordigers van Mercedes weten dat de versie met lange wielbasis de basisuitvoering zal zijn. Naar verluidt komen alleen modellen met een standaard panoramisch dak, een Burmester-audiosysteem en een MBUX-infotainmentsysteem met drie schermen beschikbaar. Het plan is om een ultraluxe variant met ‘koningsstoelen’, zoals de door ons gereden versie, en een iets flexibelere uitvoering met normale verstelbare stoelen aan te bieden. Aangezien het een bus is, zijn alle stoelen gemonteerd op een handig railsysteem. De tweede en derde zitrij zijn volledig of gedeeltelijk uitneembaar, afhankelijk van de zitconfiguratie.

Het MBUX-systeem is eveneens vernieuwd en aanzienlijk verbeterd. Met twee 14-inch schermen voor het centrale display en de passagier, helpt een nieuwe softwarelaag de MBUX-ervaring te verbeteren. Veel belangrijke bedieningsfuncties, zoals de klimaatregeling, rijhulpsystemen en instellingen, nemen minder schermruimte in beslag, maar zijn gemakkelijker te bereiken dan voorheen. De meeste functies vereisten slechts één menu-stap, en het centrale MBUX-scherm bevat tal van snelkoppelingen langs de rand.

Het systeem oogt zeer spectaculair, met veel animaties en dynamiek overal op het scherm. Deze aanpak komt ook terug in het opvallende 10,25-inch instrumentenpaneel. De combinatie van een uitstekende resolutie en een hoge verversingssnelheid maakt het systeem ongelooflijk vloeiend. Er zijn echter enkele minpunten. De toegang tot de verwarmde en geventileerde stoelen was enigszins onhandig, aangezien deze zich in een submenu onder de klimaatregeling bevonden (vergelijkbaar met BMW). Ook werd CarPlay verkleind weergegeven binnen het grote scherm. De ingebouwde navigatie gaf verder augmented reality-instructies voor afslag-voor-afslag, wat ik indrukwekkend vond, maar voor niet-technisch onderlegde gebruikers mogelijk overdonderend kan zijn.

Rijervaring

Verder is de VLE… een bus. De zitpositie is hoog en geeft een goed overzicht, maar de pedalen liggen vrijwel parallel aan de vloer en de stuurkolom is schuin naar het plafond gericht. Op die manier kan hij zijn bedrijfswagenroots niet verloochenen, en hij voelt uitgesproken alledaags aan om te rijden. De lichte en lineaire stuurbewegingen maken een soepele rijstijl eenvoudig, maar het is moeilijk om het gevoel te negeren dat het ‘feest’ zich achterin afspeelt. En dat is ook zo.

De voorstoelen zijn comfortabel, maar de verstelbare stoelen op de tweede rij zijn de absolute troef. Hier waardeer je pas echt de materialen en de kwaliteit die Mercedes aan de VLE heeft toegevoegd, zeker in vergelijking met zijn reguliere modellen. Kraakjes en rammels waren volkomen afwezig, wat bijna ongehoord is bij een moderne Mercedes. Op snelwegtempo was het fluisterstil, en ook de rijkwaliteit was behoorlijk. De bus voelde ongelooflijk zacht en zweverig aan, maar raakte de aanslagrubbers bij grotere oneffenheden. Plussen dus voor een werkelijk soepele rit, maar minnen voor de beperkte carrosseriecontrole.

Als ik de VLE mij voorstel op de snelweg, zie ik de objectieve aantrekkingskracht. Het wordt een fantastische reisgenoot met een grote actieradius – 700 km (WLTP) – en een degelijk energieverbruik. Ik noteerde ongeveer 3,6 tot 3,8 mijl per kilowattuur, met een sterke nadruk op langzamer stadsverkeer en Europese snelwegen. Op een Amerikaanse snelweg zal het verbruik waarschijnlijk rond de 2,7 tot 3,0 mijl per kilowattuur liggen.

Maar is het model aantrekkelijk genoeg voor Amerikanen? Zeker als een goed uitgeruste versie ongeveer 90.000 CHF zal kosten? Het antwoord daarop moeten we afwachten. Maar in volledige Mercedes-uitvoering met AMG Monoblocks en tweekleurige lak vind ik hem cooler dan welke SUV dan ook.

Henry Ctachpole

Henry Catchpole is een autojournalist en presentator, bekend om zijn boeiende testritten en diepgaande autoreviews. Hij richt zich op sportwagens, klassieke auto's en de nieuwste ontwikkelingen in de auto-industrie. Dankzij jarenlange praktijkervaring achter het stuur biedt hij evenwichtige en informatieve content voor zowel autoliefhebbers als dagelijkse bestuurders. Zijn artikelen combineren technische kennis met een oprechte passie voor auto's.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *