Dacia Duster Hybrid 140: de gezinsvriendelijke automaat

De Dacia (Dacia) Duster is een bekende naam. Het model positioneert zich tussen de populaire SUV’s en de echte terreinwagens. Het is niet laag genoeg om als verhoogde SUV door te gaan, noch robuust genoeg om een pure terreinwagen te zijn. De lage prijs maakt hem echter tot een werkpaard voor iedereen die niet bang is voor een beetje modder. De vorige generatie, die in 2021 werd getest, had nog een dieselmotor en vierwielaandrijving. De motoren en technologie voldeden aan de verwachtingen, het rijcomfort was goed en ook toen al bood de Duster een aantrekkelijke prijs. De conclusie van die test destijds was dat deze volledig uitgeruste dieseluitvoering met vierwielaandrijving, automatische airconditioning, navigatie, elektrische ramen en hill descent control voor omgerekend circa 20.280 CHF (507.000 Tsjechische kronen) een uitstekende prijs-kwaliteitverhouding bood. Men moest er toen echter niet mee het terrein in.

Met de nieuwe generatie van deze bestseller borduurt Dacia voort op dit succes. De dieselmotor is verdwenen, maar een krachtige hybride met automatische transmissie heeft zijn intrede gedaan. Deze aandrijflijn kan helaas niet worden gecombineerd met vierwielaandrijving. Vierwielaandrijving is uitsluitend leverbaar in combinatie met een handgeschakelde versnellingsbak en de 1.2 TCe benzinemotor met 130 pk. De geteste hybride is daarmee de krachtigste aandrijflijnvariant voor dit model. Opvallend is dat de prijs gelijk is aan die van de vierwielaangedreven versie. De aangeboden hybride-aandrijflijn is bekend uit andere modellen van Renault (Renault) en Dacia. De Hybrid 140 maakt gebruik van een atmosferische viercilinder van 1,6 liter met een vermogen van 67 kW (94 pk), ondersteund door twee elektromotoren. De hoofdelektromotor levert 36 kW (49 pk), terwijl de hoogspanningsstartgenerator 15 kW (20 pk) produceert. De energie wordt opgeslagen in een 1,2 kWh-accu. Het systeemvermogen bedraagt 140 pk (102 kW).

Een robuust en modern uiterlijk

De Duster oogt veel forser, al zijn de afmetingen praktisch hetzelfde gebleven. Dit is geen modelupdate, maar een volledig nieuwe auto op het CMF-B platform. Op sommige plekken doet het model aan een Hummer (Hummer) denken, en zelfs de Škoda (Skoda) Kodiaq oogt er vrij bescheiden naast. Dit komt voornamelijk door de motorkap, waarvan de rand zowel van buitenaf als achter het stuur onmiskenbaar aanwezig is. Met zijn moderne platform en nieuwe verlichtingstechnologie ziet de Duster er echt goed uit. Het model behoudt een relatief hoge bodemvrijheid van 209 mm. Wie enkel een verhoogde, gemakkelijk instapbare hatchback zoekt, vindt de Duster wellicht te hoog. Ook vanbinnen is niets ongemoeid gelaten. Het ongebruikelijk vormgegeven interieur, met zijn eenvoudige vormen en grote oppervlakken, voelt fris en nogal ruw aan. Overal gedurfde ribbels en hoekige vormen, maar tegelijkertijd een rauwe sfeer. De ruimte rond de keuzehendel valt op. De materialen lijken bewust grof. Zachte kunststoffen zoekt men hier tevergeefs, en helaas zijn ze ook niet te vinden op de armsteun in de deur. Een beetje vulling zou daar welkom zijn geweest, want de armsteun drukt vrij oncomfortabel tegen de elleboog.

Verder ontbreekt het in het interieur aan weinig. Het zitcomfort is goed, alles is binnen handbereik, en de bediening van zowel de klimaatregeling als het uitschakelen van de rijhulpsystemen is goed doordacht. De middenconsole is netjes vormgegeven, met meerdere opbergvakken boven elkaar. Overal is voldoende ruimte, met 430 liter bagageruimte in de kofferbak. Ook op de achterbank zal men geen klachten horen over ruimtegebrek. Het uitzicht naar buiten is minder. De imposante motorkap eist plots zijn tol, evenals de massieve achterkant met zijn kleine ramen, waardoor de dode hoeken vrij breed zijn. De rijhulpsystemen helpen echter, en men kan eraan wennen. Het is een tijdperk van hoge auto’s, en hoge auto’s hebben grote wielen nodig om er goed uit te zien. De geteste Duster was uitgerust met winterbanden op 18-inch wielen, en dat was het eerste dat als grootste verschil opviel vergeleken met de vorige generatie. Die was zeer comfortabel, traditioneel ten koste van overhellen in bochten. De nieuwe Duster heeft het overhellen verminderd ten koste van een steviger onderstel, wellicht onnodig stevig voor de doelgroep.

Rijprestaties en verbruik

Wat de aandrijflijn betreft: deze hybride is al bekend uit andere modellen; Dacia heeft de afstemming iets verfijnd, en het werkt naar behoren. Het model verrast en bevalt met zijn directe trekkracht, aangezien het altijd elektrisch wegrijdt. De fabrikant stelt dat men in de stad grotendeels elektrisch rijdt. Een traditioneel zwakker punt doet zich voor wanneer de bestuurder meer vermogen vraagt en het geluid van een enigszins geforceerde motor plotseling in het interieur doordringt. Dit gebeurt voornamelijk bij het invoegen op de snelweg of bij inhalen, en is kenmerkend voor alle hybrides met atmosferische motoren. De fabrikant belooft een acceleratie van 0 naar 100 km/u in 10,1 seconden en een gecombineerd brandstofverbruik van circa 5 liter per 100 kilometer. Dit verbruik is haalbaar bij zeer rustig rijden of in de stad. Op de snelweg moet men rekenen op 7,5 liter.

Op de snelweg moet men rekening houden met meer geluid in het interieur; immers, daar beginnen de beperkingen van de prijs zich te tonen. Het matige audiosysteem doet weinig om het snelweggeluid te overstemmen. Een advies is om het gaspedaal iets minder diep in te trappen: men bereikt de bestemming met enkele liters minder brandstof en een paar minuten later, maar voelt zich veel meer uitgerust. Of men moet simpelweg niet de grootste auto voor het minste geld verwachten.

Vierwielaandrijving is van oudsher een belangrijk onderwerp, vooral bij de Duster. Het is de vraag hoeveel mensen het echt nodig hebben, maar iedereen wil het. De ongebruikelijk hoge bodemvrijheid van de Duster maakt hem geschikter voor terreinrijden dan voor een stadsauto die gemakkelijk instapt en zijn voorbumper niet tegen een stoeprand stoot. Hier zou vierwielaandrijving dus echt nodig kunnen zijn. Maar dan moet men de hybride, of liever de automatische versnellingsbak, opgeven. Bij voorwielaandrijving is het positief dat de elektromotor de auto zachtjes kan voortbewegen, en de zeer goede tractiecontrole kan ook kleine wonderen verrichten. Mits er voldoende grip is.

De Duster zal naar verwachting veelvuldig op de wegen te zien blijven. Het model heeft veel te bieden, waaronder een LPG-aandrijflijnvariant vanaf circa 17.360 CHF (434.000 Tsjechische kronen). De geteste hybride in de Journey-uitvoering kost omgerekend circa 24.880 CHF (622.000 Tsjechische kronen). Dit zijn nog steeds aantrekkelijke prijzen voor zo’n grote auto, met die uitrusting en een zuinige hybride. Een advies is om goed te overwegen of men echt zo’n grote auto nodig heeft, en of men de mindere zichtbaarheid naar buiten en de grotere hoogte niet erg vindt. Die bodemvrijheid is doorgaans niet nodig op gewone toegangswegen naar vakantiehuisjes, en wellicht volstaat een kleinere Sandero Stepway.