Lotus Emira V6 handgeschakeld op de befaamde Grand Tour-route in Schotland

Enkele jaren geleden probeerde ik de North Coast 500 te rijden in een Cupra Formentor. Het was mijn eerste echte roadtrip en liet me kennismaken met de Schotse cultuur, terwijl ik genoot van ongelooflijke bergen, lochs (meren) en wilde dieren. Helaas eindigde de reis met een lekke band bij de Kylesku Bridge, waardoor ik de beroemde toeristische route nooit helemaal heb kunnen voltooien.

Ik moest terugkeren, en dat deed ik. Dit keer wilde ik de Hooglanden bedwingen met een echte rijdersauto: een middenmotor, achterwielaandrijving en een handgeschakelde versnellingsbak. Het leek de perfecte gelegenheid om de V6 Lotus Emira (Lotus Emira) te testen, die is uitgerust met een door Toyota geleverde, supercharged 3,5-liter motor en een handgeschakelde zesversnellingsbak.

Ik heb de viercilinder automaat en de toonaangevende 420 Sport al eerder gereden, maar alleen de V6 is verkrijgbaar met een klassieke driepedalenopstelling. De motor levert 400 pk, net zoveel als de viercilinder Turbo SE, maar is iets langzamer van 0 naar 100 km/u (4,2 seconden tegenover 3,8 seconden voor de Turbo SE).

Ik maakte me geen zorgen over die cijfers, want mijn eerdere ervaringen met de Emira-varianten maakten indruk dankzij hun meeslepende karakter. De sportwagen heeft een hydraulisch bekrachtigde stuurbekrachtiging die prettig zwaar aanvoelt en veel feedback geeft. Bij lage snelheden kan de besturing wat nerveus zijn, maar zodra je het ritme te pakken krijgt op een snellere weg, valt alles op zijn plaats.

De Schotse Hooglanden als testgebied

Omdat ik het grootste deel van de NC500 al had gereden, wist ik welke delen ik moest vermijden en welke ik moest opzoeken. Mijn plan om de regio North East Caithness over te slaan en direct via Sutherland naar de Western Highlands te rijden, werd verder aangemoedigd na het zien van een aflevering van The Grand Tour, waarin Jeremy Clarkson, Richard Hammond en James May hetzelfde doen in een trio klassieke Italiaanse auto’s.

De route zou me door spectaculaire valleien (of glens in het Schotse Gaelic), langs prachtige lochs en naar de uitlopers van de reusachtige bergen voeren. Het gaf me ook een uitgelezen kans om de Emira’s vermogen om een boeiende rijervaring te bieden, grondig te testen. De rustigere wegen van halverwege september betekenden ook dat ik minder tijd achter eindeloze campers zou doorbrengen en meer tijd de toeren van de prachtige V6 van de Lotus kon verkennen.

Het is een bekende motor die eerder de Evora S en Exige S modellen aandreef. De krachtbron is karaktervol en vol theatraliteit dankzij zijn gretigheid om snel hoge toeren te bereiken. Gekoppeld aan een riemaangedreven Edelbrock supercharger, is de vermogensafgifte bevredigend lineair, met voldoende koppel over het hele toerenbereik.

En hij klinkt ongelooflijk. Niet zo sonoor als je misschien zou willen, maar viscerale genoeg om enthousiaste bestuurders te bevredigen. Ik word begroet door een hoog gebrul dat achter mijn hoofd vandaan komt elke keer dat ik het gaspedaal indruk. Terwijl ik door de mosgroene en aardebruine bergen rijd, klinkt het als een krijsende valk die zijn prooi heeft gevonden. Zittend op de bestuurdersstoel kan ik me alleen maar voorstellen wat die prooi moet voelen als het krijsende geluid de achterkant van zijn hoofd nadert voordat hij lunch wordt.

Rijgedrag en interieur

De kronkelende A838 was de perfecte weg om de auto een grondige test te geven, met een mix van lange rechte stukken en gemakkelijke bochten. De heuvelachtige gedeelten gaven de motor de kans om te zingen, en het onberispelijke asfalt was glad genoeg om wat snelheid te maken.

De besturing kwam hier pas echt tot zijn recht, waarbij de Emira een wendbaar karakter toonde ondanks zijn leeggewicht van bijna 1.500 kg. Hij is niet zo lichtvoetig als een Porsche 718 Cayman of Alpine A110, maar hij verbergt zijn gewicht met behendigheid. Houd de snelheid hoog, en je voelt de souplesse waarmee de sportwagen van richting verandert.

Je krijgt een gevoel van de cabine-voorwaartse indeling, met meer gewicht (61 procent) over de achteras voor tractie dankzij de uitstekende wegligging. De achterste Goodyear Eagle F1 SuperSport banden met een breedte van 295 mm presteren prachtig, zelfs in de natte, sombere omstandigheden van de vroege herfst. Het gehele chassis is ingesteld op dynamisch rijden en wekt vertrouwen in zijn capaciteiten.

Stoppen bij de verschillende lochs en natuurlijke landschappen gaf me de gelegenheid om de omgeving en de vormgeving van de auto in me op te nemen. De vormgeving van de Emira heeft de uitstraling van een compacte supercar, wat wordt benadrukt door de brede achterspatborden met ventilatieopeningen en de aerodynamische lage neus. De Lotus oogt nog net zo spannend als bij zijn introductie in 2021 en zet de traditie van het merk voort om intense sportwagens te creëren.

Analoge benadering

Het interieur combineert een analoge rijervaring met moderne comfortvoorzieningen. Er zijn elektrisch verstelbare verwarmde lederen stoelen en een 260 mm infotainmentscherm met Apple CarPlay en Android Auto. De op een straaljager geïnspireerde start-stopknop heeft een rode klep die omhoog moet worden geklapt voordat je de auto kunt starten. Het is frustrerend in gebruik, maar handig om je pols erop te laten rusten om onbedoeld indrukken te voorkomen.

Het pronkstuk is ongetwijfeld de koud aanvoelende aluminium versnellingspook met een zichtbaar schakelmechanisme achter een gaaskooi. Het gebruik ervan roept verdeelde meningen op, omdat je een besliste beweging moet maken om de gewenste versnelling te kiezen, maar hij klikt met een bevredigende klak vast die je alleen maar verder aanmoedigt. Het komt zo dicht bij een extreme Caterham als je kunt komen, wat geen verrassing is gezien de oorsprong van beide merken.

Het bereiken van de NC500-gedeelten van de reis bracht herinneringen aan mijn eerdere trip terug. Het uitgestrekte, ongerepte landschap is mijn favoriete plek om doorheen te rijden achter het stuur van een auto met een sublieme wegligging. Kijk in de achteruitkijkspiegel, en je ziet zelden een andere weggebruiker. In plaats daarvan zie je de gasklep actuator werken elke keer dat je het gaspedaal aanraakt.

Begrijp me niet verkeerd, de handgeschakelde Emira kent zijn gebreken. De versnellingsbak kan clunky zijn, vooral bij lage snelheden, en het stuurwiel is onrustig op uitdagende wegdekken. De zitpositie is het beste in de laagste stand, die nog steeds iets te hoog aanvoelt. Er zijn geen verstelbare schokdempers in de standaard Emira, alleen in de 420 Sport, en zelfs die zijn handmatig verstelbaar.

Deze analoge benadering is het meest plezierig wanneer auto en weg in harmonie zijn met elkaar. Het gewicht is goed beheerd om glooiende wegen en golvende oppervlakken te overwinnen. Als je te agressief rijdt, zit je vrij gemakkelijk tegen de toerenbegrenzer aan, maar laat het ritme vloeien, en je zult de vruchten plukken van een plezierige ervaring.

Na honderden kilometers achter het stuur van de Emira verlangde ik naar meer. De automatische versnellingsbak is erg logisch in de stad, maar hier wil je de handgeschakelde variant. Hij is niet zo zijdezacht als de PDK van Porsche, maar hij geeft je een pure mechanische verbinding met de auto.

Ik begrijp beide kanten van het automaat versus handgeschakeld-argument; de eerste is gemakkelijker in het dagelijks leven, maar de laatste is boeiender wanneer je hem stevig aanpakt en de controle neemt. Het viercilinder versus V6-debat is voor mij gemakkelijker te beslechten, omdat de viercilinder de neiging heeft om aan kracht in te boeten bij hogere toeren, terwijl de V6 je beloont bij doorrijden. Het maximale koppel is over een breder toerenbereik beschikbaar en het piekvermogen verder naar de top van het toerenbereik.

Als je de prijs kunt accepteren, die met extra’s gemakkelijk boven de 100.000 euro kan uitkomen, en het hogere brandstofverbruik, dan is de V6 de juiste keuze. Maar als je het drama van een compacte supercar met sublieme wegligging wilt, maar het niet erg vindt om wat van dat pure rijgevoel op te offeren, dan is de viercilinder volkomen logisch. Hoe dan ook, de Emira-modellen zijn afgesteld om de beste prestaties te leveren op de Schotse wegen.

Ik begrijp waarom ‘s werelds beste autoprogrammamakers het grootste deel van de NC500-route oversloegen en direct naar de Westelijke Hooglanden reden. Dat is waar de beste wegen zijn. Rijden langs kasteelruïnes en adembenemende meren, voel je je echt thuis in een sportwagen. Magnifieke valleien en uitgestrekte bergketens openbaren zich na bijna elke bocht.

De Emira ziet er goed uit en voelt goed aan. De technische bekwaamheid van Hethel blijft pure en boeiende sportwagens produceren. De bakens zijn aanzienlijk verzet sinds de jaren vijftig, toen Lotus begon, en elektrische SUV’s en sedans dragen nu het beroemde gele ronde embleem. Voorlopig behoudt de Emira in ieder geval die pure, lichtvoetige Lotus-charme.